Selecteer een pagina

Inspiratiebrief  8: Je tijd verrommelen

Deze keer zou ik het graag eens willen hebben over het ‘verrommelen’ van je tijd. Zomaar wat aanrommelen, sta jij jezelf dat wel eens toe?

 Onlangs las ik een tekst uit het boekje ‘Woorden voor jou’ van Hans Bouma:

 Componeren

Componeren betekent letterlijk: samenstellen. Een componist registreert en verwerkt wat reeds lang bestond. Het talent van Bach, Mozart, Schubert en al die anderen was dat ze hoogst ontvankelijk waren. Ze vingen op wat er in de lucht zat. Ze waren gevoelig voor de taal van de kosmos.

Maar je kunt ook zeggen: ze vingen op wat er in hun binnenste was; ze waren gevoelig voor de taal van hun ziel. Want wat er gaande is in de macrokosmos, het universum, is ook gaande in de microkosmos van iedere menselijke existentie. Alles hangt met elkaar samen. Alles reflecteert elkaar.

 

Deze woorden raakten mij en zetten mij aan het denken.

‘Kosmopolitische onrust’

Componisten zijn natuurlijk meesters in het omzetten van wat er gaande is in hun muziek, net als alle kunstenaars dat doen.

Toch denk ik dat we allemaal, min of meer, gevoelig zijn voor wat er gaande is in de macrokosmos. 

In ieder geval kan ik me nog goed herinneren hoe de rust over mij heen spoelde toen de wereld tot stilstand kwam de eerste dag van de lockdown. Ik voelde het tot in elke vezel van mijn lichaam. Misschien herinner jij je dat ook nog wel?

 Nu merk ik dat die rust weer aan het verdwijnen is. Net zoals ik in het begin van de thuisisolatie een ‘kosmopolitische’ rust ervoer, voel ik me nu onrustig. Ik heb onvrede met de situatie waar ik nu in zit en dat vind ik wonderlijk, want waar komt die onvrede nu opeens vandaan?

 Tijdens de thuisisolatie vond ik het prima om wat aan te rommelen, maar tot mijn eigen verrassing zei  ik onlangs tegen mijn vriendin dat ik mijn leven aan het ‘verrommelen’ was. Alsof het nu tijd wordt om weer eens ‘serieus’ aan de slag te gaan.

Wonderlijk dus.

 Vandaar dat ik na het lezen van bovenstaande tekst mij afvroeg of we hier te maken hebben met een ‘kosmopolitische onrust’, doordat de energie weer stijgt door de toegenomen mobiliteit en activiteit. De economie komt weer op gang en daarmee ook de druk om weer aan de slag te gaan. We ‘mogen’ weer. Maar moet je daarom ook weer alles willen?

Eigen tempo

De toegenomen ‘onrust’ is van zichzelf niet verkeerd en ook heel logisch. Leven is energie. De vraag is echter hoe ik me daartoe wil verhouden. Hoe kan je een universele energie weerstaan en je eigen tempo bepalen?

Dit is voor mij een uitdaging; Mijn eigen tempo te bepalen.

Door tijd te nemen om hier rustig over na te denken en woorden te vinden voor wat ik van binnen voel, ontdekte ik dat ik op dit moment nog geen drang voel om aan de slag te gaan. 

Ik blijk liever nog wat langer aan te rommelen. Te genieten van mijn gezin dat nog steeds thuis is, de tuin die in bloei staat, de wandelingen die ik maak.

Aanrommelen is ook een manier om te wachten op wat komen gaat. Het doet met denken aan een vorige inspiratiebrief waarin ik sprak over de tijd zijn in plaats van de tijd hebben (zie inspiratiebrief nr.4)

Dat is wat ik nu wil, op dit moment, met mijn leven.

Ik rommel wat aan en wacht op wat komen gaat.

 

 

Zou jij het liefst nog wat aanrommelen of ben je blij dat je weer aan de slag kunt?

Stuur mij gerust een berichtje, ik hoor graag van je!

Rommel gerust aan,

Xx,

 

Willemijn Lau

 

Inspiratiebrief

Wil je graag geïnspireerd worden tot meer plezier in je werk en leven? Schrijf je voor mijn inspiratiebrief en ontvang regelmatig nieuwe inspiratie om dat éne stapje te zetten in de richting die jij wenst.